واجب بودن حجاب براي زنان از ضروريات دين مبين اسلام است. واجب بودن حجاب از نظر قرآن، گفتار پيامبر(ص) و امامان معصوم(ع) نيز به حکم عقل و اجماع رأي فقها و علماي اسلام امري ثابت است. در قرآن، حدود چهار آيه به واجب بودن حجاب دلالت دارد. اما در مورد حفظ عفت و پاسداري از حريم آن، بيش از ده آيه در قرآن وجود دارد. چهار آيه اي که بر وجوب حجاب براي زنان دلالت دارد عبارتند از آيه: 30 سوره نور، 59، 33 و 23 سوره احزاب، که به هر کدام اشاره مي کنيم.

الف ـ آيه 30 سوره نور: «وَ قُلْ لِلْمُؤمِناتِ يغْضُضْنَ مِنْ اَبْصارِهِنَّ و يحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَ لا يبْدينَ زِينَتَهُنَّ إِلا ما ظَهَرَ مِنْها وَ لْيضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلي جُيوبِهِنَّ وَ لاَ يبْدينَ زِينَتَهُنَّ إِلاّ لِبُعُولَتِهِنَّ ...؛ اي پيامبر! به زنان با ايمان بگو چشم هاي خود را(از نگاه به نامحرمان) فرو گيرند، و دامان خويش را حفظ کنند، و زينت خود را ـ جز آن مقدار که نمايان است ـ آشکار نسازند، و(اطراف) روسري هاي خود را بر سينه خود افکنند(تا گردن و سينه با آن پوشيده شود) و زينت خود را آشکار نسازند مگر براي شوهران شان و ساير افراد محرم شان ...». در اين آيه به پنج موضوع اشاره شده است:
1ـ زنان بايد ديدگان خود را از نگاه به نامحرم فرو خوابانند.
2ـ زنان بايد دامن خود را از هر نوع عامل بي عفتي حفظ نمايند.
3ـ زنان بايد زينت خود را جز آن مقدار که به طور قهري طبيعي است، پنهان سازند.
4ـ زنان بايد روسري هاي خود را بر گردن و سينه بيفکنند.
ابن عباس در معني اين جمله مي گويد: «يعني زن بايد مو و سينه و دور گردن و زير گلوي خود را بپوشاند.»(1)
5ـ زنان بايد زينت خود را جز براي افراد محرم آشکار نسازند.

ب ـ آيه 59 سوره احزاب: «يا اَيها النَّبي قُل لاَِزْواجِکَ وَ بَناتِکَ وَ نِساءِ الْمُؤمِنينَ يدْنينَ عَلَيهِنَّ مِن جَلابيبِهِنَّ ذلِکَ اَدْني أَنْ يعْرَفْنَ فَلايؤْذَينَ وَ کانَ اللّه ُ غَفُورا رَحيما؛ اي پيامبر! به همسران و دخترانت و زنان مؤمن بگو جِلْباب ها(= روسري هاي بلند) خود را بر خويش افکنند، اين کار براي اين که شناخته شوند و مورد آزار قرار نگيرند بهتر است(و اگر تاکنون خطا کرده اند توبه کنند). خداوند همواره آمرزنده مهربان است.» اين آيه علاوه بر تصريح حجاب، به يکي از فلسفه هاي حجاب که عدم آزار از ناحيه مزاحم هاست اشاره نموده است.

ج ـ آيات 32 و 33 سوره احزاب: «يا نِساءَ النَّبِي لَسْتُنَّ کَأَحَدٍ مِنَ النِّساءِ إِنِ اتَّقَيتُنَّ فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيطْمَعَ الَّذي في قَلْبِهِ مَرَضٌ وَ قُلْنَ قَوْلاً مَعْرُوفا. وَ قَرْنَ في بُيوتِکُنَّ وَ لا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِليةِ الاْءُولي؛ اي همسران پيامبر! شما هم چون يکي از زنان معمولي نيستيد، اگر تقوا پيشه کنيد، پس به گونه هوس انگيز سخن نگوييد که بيماردلان در شما طمع کنند و سخن شايسته بگوييد(و در خانه هاي خود بمانيد) و هم چون دوران جاهليت نخستين(در ميان مردم) ظاهر نشويد.»